Tefekkür…


“Anne baksana ne kadar minicik bir çiçek ama Allah ne kadar da güzel yaratmış di mi? Kedileri, köpekleri, hayvanları, insanları da ne güzel yaratmış di mi”
dedi birisi…

çiçeklerÖteki “çocuk sahilde selpak satıyordu anne, ama kimse almıyordu. Neden almıyordu kimse? O çocuğun yerinde ben de olabilirdim di mi anne, Allah’a şükretmem lazım” dedi…

Ve hadis geldi annenin aklına…Her doğan İslam fıtratı üzere doğar…Ve maalesef onları bozan biziz: Sen, ben, o…

Öyle temizler ki, öyle hassaslar; bize insan olduğumuzu hatırlatıyorlar bazen. Yitirdiğimiz duyguları, maneviyatımızı, koşturmaca içinde kaybettiğimiz tefekkürü, ilişkilerle yıprattığımız masumiyeti…

Öyle temizler ki, sadece bunu bilmek ve onları buradan beslemek düşüyor bize. Yeni bir şey inşa etmek değil, var olanı bozmamaya çalışmak ve sağlam temelin üzerine sağlam bir şekilde binayı dikmeye çalışmak düşüyor. Allah’ı aramaya ve bulmaya, O’nun izlerini kainatta görmeye, verdiğine de vermediğine de şükretmeye, verdiğine de vermediğine de sabretmeye,O’nu sevmeye ve gerektiğinde O’ndan korkmaya…İşte bizim fıtratlarımız da bunların hepsine uygun idi ama belki yeterince beslenmedi, belki biz kaybettik..Öze dönüşü ise, anneler olarak çocuklarımızla yaşamaya başladık elhamdulillah.  Bozulan değerlerimizi o pak nefisleri ile bize gösterdiler. Öyleyse silkinip kendimize gelme zamanı, yeniden kendimizi öze/temiz olan fıtrata döndürmek ve çocuklarımızı da kirletmemek kalıyor bize şimdi.

Ve sesli tefekkür. ..Müthiş bir nimet Allah’ın insana verdiği akıl. Ve bundan daha müthişi ise o aklı O’nu düşünerek kullanmak. İç sesimiz ile Allah’ı her anışımızı, kainatta O’nun izlerini her görüşümüzü, halimize, kadere olan teslimiyetimizi ve sayabileceğim ya da sayamayacağım her şeyi düşünürken sesli yapmak lazım çocukların yanında. Böylece var olan fıtratlarını beslemiş oluyoruz ve onların da bizim baktığımız yerden bakmalarına vesile oluyoruz hayata. Bu nedenle Allah’ı anlatmaktan ve konuşmaktan korkmayalım çocuklarımızla….

Soyut bir kavram olması hasebiyle sıkıntı yaşanan bir durum bu aslında. Çocukların kafasını daha çok karıştırmaktan, yanlış anlatmaktan/anlaşılmaktan , hatta sordukları sorulara yanıt verirken dine zıt bir şey söylemekten çekiniyoruz bazen. (Mesela benim iki numara bugün Allah’ın eli kolu var mı dedi?!). Oysa Allah’ı, yoktan var eden, kainatı yaratan ve düzenleyen, nimetlerimizi veren, yağmurlarımızı yağdıran gibi somut örneklik üzerinden anlatabiliriz. Bu konu uzunca bir konu olduğu için ayrıca yazmak isterim inşaAllah..

 

 

 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s