Sabır mı, Şükür mü?

Son zamanlarda whatsapp mesajlarında ya da sosyal medyada sıklıkla paylaşılan bir yazı var, belki siz de rastlamışsınızdır. “Çocuğa sabredilmez, çocuğa şükredilir. Sabır musibete karşı olur, oysa çocuk bir nimettir ve nimete ancak şükredilir” diyor özetle. Şimdi bir de şu açıdan bakalım:

Sabır konusunda okumalar yaparken, alimlerin sabrı kısımlara ayırdıklarına rastladığımda, bu meseleyi bile bu denli ince işlemeleri ve ele almaları karşısında bir Müslüman olarak çok sevindiğimi söylemeliyim önce. Bize alimlerimiz konuşsa hep keşke, bakış açımıza onlar yön verse ve bizi suçluluk duygusu içine itmeksizin yol gösterse. Kısımlardan biri “farz olan ibadetlere devam etmekte sabır” olarak adlandırılıyor. Düşün ki, 10 yaşında namaza başlıyorsun ve günde 5 vakit kılıyorsun. Bu böyle ölene kadar devam ediyor. Sabır istiyor farz ibadete devam etmek. Çoğu insanın sıkıldığı için namazı terk ettiği de maalesef bir gerçek.

Namaz gibi İslam’ın beş şartından biri olan ve kelime-i şehadetten sonra ilk sırada gelen ibadete bile sabır gerekiyorsa, bir çocuğa neden sabredilmesin? Bebektir geceleri uyumaz, sabredersin. Biraz büyür, düz duvara tırmanır, sabredersin. Tuvalete alıştırmaya çalışırsın, her yeri hallediverir evde, sabredersin. 2 yaş sendromu der, sabredersin. Okula gider, arkadaş ilişkileri, öğretmeniyle münasebeti, ödevleri derken başlar sorunlar büyümeye, sabredersin. Ergen olur “odama girmeyin, eşyalarımı ellemeyin” der, sabredersin. Gün olur çok ağır bir laf eder, sabredersin gözyaşlarını içine akıtarak. Başka illere gider okumak için, yolunu gözler, sabredersin. Gün gelir evlenir, gece boyu “nefes alıyor mu ki” diye soluğunu beklediğin yavrunun, kapını çalıp bir halini hatırını sormasını bekler, sabredersin.

Evlat elbette nimettir ve nimete şükretmek gerekir. Namaz kılabiliyor olduğumuz için şükretmemiz gerektiği gibi. Düşünsenize, şu an milyarlarca insan kendini Yaratan’a secde etmiyor ve o hal üzere ölüyor. Oysa bu bir nasip işi ve Allah bize bunu nasip etmiş. Birçok kişi, anne olmayı bekliyor ama olamıyor; bazıları oluyor ama evlatları engelli doğuyor. Allah bize sağlıklı birkaç çocuk nasip etmişken, nankörlük etmek elbette olmaz. Ama hiçbir mesele tek yönlü değildir. Her şey zıddıyla bilinir ya hani, çocuklarımızda şükretmemiz gereken birçok yön olduğu gibi, sabretmemiz gereken de birçok yön olduğunu kabul etmemiz gerekir. Annelik böyledir çünkü, sabırla yavaş yavaş yoğuracağız, onlarla birlikte büyüyüp olgunlaşacak, içimizdeki yaralı çocuğu iyi edeceğiz.

Birileri bize “ya Sabır ya Sabır diyor anneler sürekli, sabır da nedir canım? Çocuğa sabredilir mi? Musibet mi bu? Çocuğa sabredilmez, şükredilir yalnızca” demese keşke. Bize keşke dese ki “Sabret bugünler de geçecek, cennet annelerin ayağı altındadır ve zahmet olmadan rahmet olmuyor. Çocuk büyütmek sabır istiyor çünkü annelik bu dünyadaki en zor meslek ve en ağır imtihanlardan biri. Sana bir emanet veriliyor ve hesabı sorulacak. Kendi nefsinin yükü yetmiyor gibi, bir de çocuklarının yükü omuzlarına yükleniyor. Yükün ağır, yolun uzun, sen de acizsin evet ama mükafatı öyle büyük ki. Ve unutma, Allah sabredenlerle beraberdir.”

 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s