Sorgulamak

Sürekli sorguluyoruz kendimizi, daha doğrusu anneliğimizi. Duyduğumuz her yeni söylemle, okuduğumuz her yazıyla, edindiğimiz her bilgiyle annelik hareketlerimizi gözlemliyoruz. “Ben şöyle şöyle yapıyordum, bu ne kadar yanlışmış” diyoruz, kendimize kızdığımız, düzeltmeye çalıştığımız yerler çoğunlukta olsa da, alkışı hak ettiğimiz nadir anları da yaşıyoruz. İnsanın sorgulaması ve değişime açık olması çok güzeldir; olumsuz yanları görüp törpülemeye yarıyorsa daha da güzeldir. Ama burada eksik olan bir şey var. Biz sürekli annelik üzerinden değerlendiriyoruz kimliğimizi ve sorgulamamız hep “ben nasıl bir anneyim” üzerine şekilleniyor. Piyasanın da hakkını yememek lazım bu konuda kurduğu mahalle baskılarından ötürü.

Sorgulamamız gereken baş kısım “Ben nasıl bir Müslüman, nasıl bir insanım?” olmalı aslında. İslam varoluşumuzun içinde her şeyi kapsayan bir din, ibadetten ahlaka, maneviyattan maddi ve somut yaşama kadar. Ben kendi insanlığımı ve Müslümanlığımı sorgulayıp, hatalarımı düzeltmeye başladıkça tadından yenmez bir anne olacağım o zaman. Aksi takdirde çocuğuna çok iyi bir anne olmaya çalışıp(hatta bunu başarıp) insanlıktan sınıfta kalmış yaratıklara dönüşürüz. Parkta sallanıyor bir çocuk, başka bir kadın kendi çocuğu kucağında etrafta annesi var mı diye bakınıyor. Annesi olmadığından iyice emin olunca çocuğu kaba bir şekilde “in bakayım sen çok sallandın” diye indiriyor salıncaktan. “Ne kaba bir insan/kadın!” diye düşünüyorsunuz ama bir bakıyorsunuz, yok öyle değil. Çocuğuyla konuşması, ses tonu, o kadın gitmiş başka biri gelmiş gibi. Şimdi bu iyi bir anne çocuğuna karşı öyle mi!?

Çocuğuna sesini yükseltmekten korkuyor, aman psikolojisi bozulur, ben mükemmel bir anne olmalıyım düşüncesinde. Anne-babasına gelince, en ufacık olayda patlayıp car car bağırıyor. Oysa Rabbin sana “of bile deme” diye emretmişti. Ama annelikte müthişsin, evlat olmak, insan olmak senin için sorun değil. Aynı şekilde eşine karşı ya da bir başka insana karşı da davranışlarını sürekli tartmak, kendini kontrol etmek, sorgulamak, yatağa yattığında “ben bugün iyi bir anne miydim” diye sorguladığın gibi “ben bugün iyi bir insan mıydım” diye sorgulaman da gerekir.

Bizim anneliği değil, insanlığı ve kulluğu öğrenmemiz gerekiyor. Rabbimizin bizden istediği o “kul modeli”, Peygamber(s.a.v.)’in bize örnek olduğu o “insan modeli” bizi BİZ yapacak. O zaman çocuklarına haksızlık etmeyen, zulmetmeyen, onları mutlu edebilen, onların emanet olduğunu bilip vakitlerini onlar için ayırabilen, onlara yeri gelip sabredip yeri gelip şükreden, onların Allah yolunda hayırla yetişmesi için bütün enerji ve vaktini onlara harcayabilen bir ANNE olabiliriz zaten. Mükemmel olmadık, olamayız ve olamayacağız. Ama çok İYİ olabiliriz…

Reklamlar