Hastalığın Öğrettikleri…

Hasta olduğunda gerekirse yorgan döşek yatacaksın, çocuk sendeki acziyeti fark edip insan olmanın doğasını anlayacak. Kendi kendine yetebilmeye çalışacak mesela. Daha küçükse tek başına oynamayı, biraz daha büyükse sana bir bardak su ve ilaç getirebilmeyi, daha da büyükse kardeşlerine bakmayı, daha daha büyükse sana bir tas çorba yapmayı öğrenecek. Ve en önemlisi merhamet etmeyi, hastaya hizmeti, bencil olmamayı öğrenecek. Biz anneler çok fedakâr varlıklarız, ama sanırım bazen bunun dozunu ayarlayamıyoruz.

Şurası bir gerçek ki biz hasta da olsak evin çocuğu ya da babasının hasta olduğu zamanki konforuna sahip olamıyoruz. Öyle yan gelip yatamıyoruz, çocuklar bizi AÇ bekliyor oluyorlar, tuvaletini kendi halledemeyen minikler oluyor ve daha pek çok konuda bize ihtiyaçları olduğu için sınırsız bir istirahat halimiz söz konusu olamıyor. Hele yanınızda yardım eden bir büyüğünüz/yakınınız yoksa. Fakat asgari ihtiyaçlar dışına çıkmadan bu süreci atlatmayı beceremiyoruz bazen. Çocukların isteklerine “ama ben hastayım” bugün diyerek hayır diyemiyoruz.

Sadece hastalık durumu değil, bütün geceyi uykusuz geçirmiş olabiliriz mesela evin minicik üyelerinden sebep. Çocuklara bu durumu da yansıtmak gerek; öyle uykusuzluktan çoluk çocuğa sarıp parlamaktansa, gerginliğimizi onlara yansıtmaktansa uykusuz ve bu nedenle biraz gergin olduğumuzu dile getirebiliriz. Böylece daha küçüklükten evde birisi hasta olduğunda diğer üyelerin el birliği ile ona destek olması gerektiğini öğrenen bireyler olurlar ki biliyorsunuz bu İslam ahlakıdır. İleri dönem için de bunun çok güzel bir eğitim metodu olduğuna inanıyorum ben ayrıca. Özellikle erkek çocuklar için geçerli. Hanımları hasta olduğunda evin düzeni bozulup, temizlik yemek gibi ihtiyaçlar yarım kaldığında anlayış gösterebilir, hasta hanımına bir nane limon kaynatabilir ya da bir tas çorba.. Aksi takdirde “benim annem de hasta olurdu ama hiçbir işimiz yarım kalmaz, hiçbir ihtiyacımız eksik bırakılmazdı” diyerek eşinden insanüstü bir çaba bekleyen beylere dönüşürler.

Aynı şekilde kız çocukları da hem eşlerine hem çocuklarına hastalıklarında bakarken bu merhameti/şefkati hissedebilir. Annesine hastayken nasıl yardımcı olduysa ve bunun manevi hazzını yaşadıysa, kendi ailesinde de aynı özveriyi gösterebilir.

Sözün özü, bazen hakikaten kaş yapalım derken göz çıkarıyoruz ve bir hastalık mevzusunda bile yukarıda bahsettiğim bütün durumlardan (manevi haz, hastaya yardım sevabı, bencillikten kurtulma eğitimi,şefkat/merhamet duygusu ve empati) çocuğu mahrum edebiliyoruz. Yapmayalım bence…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s