Hadis Okumaları

Çocuk anlatıyordu okulda arkadaşlarıyla yaptıkları haylazlıkları. Bir arkadaşının yaramazlıklarını, diğerleriyle birlikte onu “adam etmek” için nasıl hırpaladıklarını.

-Anne, filanca var ya, hep gıcık hareketler yapıyor, bizi sinir ediyordu. Biz de kavga ettik okulda, ona şöyle vurduk, böyle yaptık,

diyerek akran zorbalığının bariz bir örneğini sergiliyordu. Annesi, şu “adam etmek” kısmına çok takılmıştı.

-Dur bir bakalım, dedi. Peygamber(s.a.v.) zamanında birisi yanlış bir hareket yaptığında acaba nasıl davranıyordu, onu düşünelim diyerek bedevinin mescide bevlettiği o meşhur hadisi anlatmaya başladı.

Çocuklar, bedevi nedir, mescidin duvarına mı? Caminin tuvaleti yok muymuş kısımlarına takıldılar tabi en çok. Anlattı anne tek tek hepsini:

-Bedevi, çöllerde yaşayan kişilere denir. Daha çok, çadır hayatı olan bu kişilerin kültürleri ve eğitim düzeyleri çok farklıydı. Cahil insanlardı ve şehir hayatına çok uzaklardı. Adam kendi toplumu içinde olsa hiç yadırganmayacağını düşündüğü bir hareket yaptı belki. Cami dediğimiz de,sizin şimdi gördüğünüz şekilde değil elbet canım. Etrafı kerpiç kaplı, üstü yaprakla örtülü bir yapı gibi hayal edin. Peki Peygamber(s.a.v.) ne yaptı adama? “Adam etmek” için, üstüne mi saldırdı sahabelerle(HAŞA)?

-Yok tabi ki öyle yapmamıştır, dedi çocuk.

-Hee, tabi ki yakıştıramadın Peygambere ve sahabelere böyle bir hareketi. Koskoca adam gelip insanların namaz kıldıkları mescide bevledecek ve onu adam etmek için yaptıkları tek şey, o işini bitirince onu güzelce uyarmak, nasihat etmek ve orayı temizlemek olacak(bakın ona temizletmek de değil, kendileri temizliyorlar).

İnsanlar bir hata yaptığında, güzelce uyarırsın. Dinlemez devam ederse, sen ondan uzaklaşabilirsin. Terbiye etmeye çalışmak, başlı başına sıkıntılı bir kavram zaten evladım. Bizim haddimize değil insanları “adam etmek”.Biz kendimizi adam etmeye, durumumuzu düzeltmeye çalışacağız. Başkalarına ancak Peygamberî bir metot ile nasihat edebiliriz.

Çocuk, başka zaman olsa belki itiraz edecekti ama, söz konusu Peygamber hayatından bir hikaye olunca, “peki anne” deyip iç dünyasında kim bilir ne düşüncelere daldı…

Reklamlar

Aradığınız Adalete Şu Anda Ulaşılamıyor!

Kütüphanedeyiz; kitap seçtik miniklerle. Ben bakmaya devam ederken, kızçe “ben gidip alayım, sen bakmaya devam et” diyerek kayıt alınan yere gitti. Bir süre geçti, gelmiyor. İçerisi de epey kalabalık, çocuk bölümünü bile gençler istila etmişler ders çalışıyoruz diye. N’apsın garibanlar ama e çocuklar da n’apsın! Herkesin haklı ama herkesin çaresiz olduğu öyle bir döngü. Neyse, göz ucuyla baktım ki kitap alınan yerde de sıra var. Bir yerde sıra var ve sen bu sıraya çocuk gönderdiysen, bu ülkede hataların en büyüğünü yapmışsın demektir. Öyleyse olaya acilen müdahale etmeliyim!

Gittim, küçücük boyuyla sıra bekliyor, arkasından önünden yetişkinler taarruza geçmiş durumda. Bir önündeki kadını parmağıyla işaret ederek, kaş göz etti. Ben “parmağınla gösterme, ne olduysa bana anlatabilirsin sesli olarak” derken kadın devreye girdi: “Bu kızcağız burada bekliyor, deminden beri sırasını alıyorlar, önce onun kitaplarını alsanız, bu bayandan önce” diyerek, kızçenin hemen arkasında olmasına rağmen çocuğun üstünden kitaplarını uzatan kadını işaret etti. Görevli, bizim kızın kitaplarını aldı, kadına da beklemesini rica etti. Bu durumda kadın bir iyilik yapmış gibi görünerek kendi kitaplarını aldı ve gitti. Diğeri -çocuk kafasından kitap atlatan hani- beklemeye alındı. Ama kızın o an bana anlatmaya çalıştığı, aslında o kadının da kendisinin arkasında olduğu halde öne geçtiğiydi. Hatta kadın görevliyi uyarır ve güya bizim kıza yardımcı olurken “yazık bizden önce geldi, deminden beri bekliyor” dedi. İşte bazen basireti bağlanıyor ya insanın, o an onlardan. Madem öyle sayın iyilik perisi, Senden önce geldiyse neden kendi işini halletmeden olaya müdahale etmiyorsun da, senin işin bitince kızın hakkını savunuyorsun? Hem de tevafuğa bak ki tam da annesi gelmişken!

Onca kitaplar yazılıyor, annelere anneliği ve çocuk eğitimini öğreten. Bu kitaplar çok satanlar listesinde ve yazarlarının fuarlardaki imza kuyruğu, Tanzim Satış Noktalarında bile yok. Bunca kitabı kim, neresinden okuyor diye siz de merak ediyor musunuz? Herkesin “kendine Müslüman” olduğu bir ortamda ne bekliyor ve ne istiyoruz değil mi? Yaşadığım her an şu dünyada umudumu kaybedip, nefretimi çoğalttığım saniyeler…Yazık Vallahi…

Bu ülkede adalet bekliyorsunuz… Kusura bakmayın ama daha çok beklersiniz…

Sevgili Günlük

Herkesin birbirine kıyın kıyın yanaştığı günlerdi Sevgili Günlük. Bakıyorsun hep aynı kişiler birlikte, hep aynı kişiler birbirini pohpohluyor. Yok yani, bu kadar insan bir araya gelince nasıl bu kadar kanka oluyordu, aklım almıyordu. Biriyle iyi anlaşırsın, samimi arkadaş ya da dost olursun. Ama ona methiyeler düzecek kadar kaç kişiyle samimi olabilirsin? Ekran arkasından bile okunabilen bir yüzsüzlük seçiliydi yüzlerinde.

Üzerinde çıkarları yoksa, senin Allah için çabalaman, çocuklar için, anneler için çabalaman asla onlara gözükmezdi. İnsanların fikirlerinden, söylemlerinden önce “takipçi sayıları”na bakarlardı. “Dur ya, bu kardeş de Allah rızası için bir şeyler yapıyor, hiçbir çıkar gözetmeden onu takip edeyim ya da insanların takip etmesine vesile olayım” demezlerdi.

Sen şimdi böyle yazınca, sanacaksın ki bu sosyal medya, insanları böyle yaptı. Yok yok, bakma sen bu zamanlara ithafen yazdığıma. İnsanoğlu başından beri çiğ süt emmişti aslında. Biz üniversitedeyken, notlarımızı almak için tanımadığımız kişiler bizimle hemen tanışır, kanki olur, bize methiyeler düzerdi. Bak biz o zaman da yemezdik bunları ama, sineye çekerdik. Kullanılmaya göz yumardık bazılarımız. Bazılarımız ise asla tahammül edemez ve fırsat vermezdi. İnsanlar üzerinde menfaati olduğu kişileri seçer, onunla sahte bir samimiyet kurmak için ona damardan girer yani onu överdi. Hayatında böyle insan görmemişmişmiş…

Aynı oyun o zamanlarda da dönüyordu işte. Ama işin can acıtan tarafı bunu “sayı” uğruna yapmalarıydı. Şimdi sen yine kalkıp “Su-i zan etme! Nereden biliyorsun! Sanki sen çok şeysin!” filan diyeceksin ama sus sus! Daha söyleyemediklerim de var, açtırma kutuyu…

Neyi Kutlayalım?

“Mekke’nin fethini kutlayabilir miyim peki?” diye sordu büyük oğlan. “Hani biz yılbaşı kutlamıyoruz, ama Mekke’nin fethi iyi bir şey sonuçta değil mi, onun kutlamalarına gitsek?”

Müslümanların kafasına bu kutlama mantığını kimler soktu bilemiyorum tarihçesini. Ama ben “Geçen yıl bu zaman Mekke’yi fethetmiştik değil mi? Hadi Ya Ebubekir, Ömer, Osman, Ali! Bir program hazırlayın da kutlayalım fethimizi. Çağırın sesi güzel olanlarınızı içinizden, ilahiler söylesin. Tilaveti en güzel olanınız Kuran’dan birkaç sayfa okusun açılışında.”diyen bir Peygamber(s.a.v.) hayal edemiyorum, kusura bakmayın. Ve bir Müslüman olarak, Peygamberimin (s.a.v.) yapmadığı bir şeyi ritüel haline getirip yapmayı, kendime yakıştıramıyorum.

Ne var ki–benim adına “gettoluk” dediğim- şu kompleksli ruh halinden kurtulamadık. İlla ki alternatif bir şeyler bulacağız şu “gavur icatlarına”(!) Onlar onu kutluyorsa, biz de bunu kutlayalım. Onlar şöyle yaparsa, biz de böyle yaparız. Onlar konser veriyor, biz de ilahi konseri yapalım. Gençlerimiz kızlı-erkekli coşsunlar konserlerde… (şu anki kutlamalarda durumu bilemiyorum açıkçası, 13 sene öncesini baz alarak yazdım bu satırları)

Hayır efendim, senin kendi Müslüman kimliğine yaraşır bir karakterin, prensibin, haysiyetin,duruşun olmalı. Senin dinin sana yeterli gelmiyor mu ki? Ne demiş Efendimiz(s.a.v.) Müminin iki bayramı var: Ramazan ve Kurban. (Cuma da müminin bayramıdır onu ekleyelim). Bu iki bayramı helal dairede gönlünden geldiğince güzel geçir. Geceden süsle evini, çocuklarına hediyeler al, yapabiliyorsan eş-dost, aile büyüklerini çağır sabah kahvaltıya ya da sen git böyle bir organizasyona. Diyorum evet Said Nursi’nin dediğini: Helal daire, keyfe kâfidir…

Öyleyse kendini böyle aşağılarda görüp, sürekli birilerine yetişmeye, benzemeye çalışma. Ben yeni yıl kutlamalarından bahsetmiyorum dikkat et bu yazımda. Özelde Mekke fethi kutlamalarından bahsediyorsam da genelde Müslümanların içine yerleştirilmeye çalışılan bu “kutlama kültürü”nden söz ediyorum. Çocuk etrafta görüyormuş ne olacakmış. Ama taviz tavizi doğurmaz mı? Bu dönemde bunları görüyor, başka dönemlerde de başka şeylere şahit oluyordu çocuklar. Her dönemin kendine has bir imtihanı vardır çünkü. Ufak ufak kopara kopara ne kalıyor geriye dinimizden?

Çocuktur anlamaz mı gerçekten? A tabi, koca koca insanlar anlamıyor; karşı çıkıldığında bin dereden su getiriyor kılıf uydurmak için değil mi? Ama çocuk, tertemiz fıtratı ile, anlatmayı bilen için büyük bir mucize ve anlayış. Anlar o, sen anlat. Müslümanlığı anlat ona, Peygamberini (s.a.v.) anlat, bizim dinimizde, kültürümüzde yer almayan kutlamaların bizden neler götürebileceğini de…

Not:  Celaleddin Vatandaş’ın Tevhid ve Değişim kitabını, bu konuyla ilgili kesinlikle tavsiye ederim.

Kadın Dediğin…

Kadın dediğin her gün aynı rutini sıkılmadan yapabilecek bir tür olmalı. Düşünmeye programlı değil, çalışmaya programlı bir robot gibi hareket etmeli. Sabah kalkıp coluk çocuğun karnını doyurmalı, evin temizlik,çamaşır,ütü gibi pek çok işini eksiksiz halletmeli. Bu arada daha kahvaltı sofrasındayken akşam ne yemek pişireceğini düşünmeye başlamalı.Bak “düşünmek”dedim ama bu olur,yani bu kadarı olabilir demek istedim.
Kadın dediğin okumaya vakit ayırmamalı ki zaten okusa da anlayamayacak nasılsa; vakit kaybetmesin işine baksın! Hem okusa, hadi diyelim şans eseri okuduğunu anlasa bile bu onun ne işine yarayacak!
Kadın dediğin gündemden de bihaber olacak,öyle siyasetmis miyasetmis takip etmeyecek.Hem etse n’olur ki eksik etek, saçı uzun aklı kısa,ne anlar ülkenin içinde bulunduğu durumdan, dünyanın gidişatından. Bu yüzden erkek dediğin konuşmaz karısıyla bu konuları. Çünkü bunlar erkekler arasında ve mutlaka bir kahvehanede/çay ocağında konuşulması gereken konular. Bilirsiniz dünya ve İslam aleminin kurtuluşu için gereken ilk kıvılcım bu Kahvehanelerden parlayacak…
Oysa aynı kadına pek çok can emanet edip ekmek parası kazanmaya gidiyor adam. Bazı gün oluyor çocuklarını hiç göremiyor, fiziksel ya da ruhsal ihtiyaçlarına cevap veremiyor.Ve o çocukları o KADIN yetiştiriyor. Yoksa siz de Allah tarafından size emanet edilen bu çocuklara, her bakımdan yetersiz gördüğünüz bir kadının annelik etmesine şiddetle karşı mısınız(!)??
.
.
EY Müslüman anne,sana çok iş düşüyor bu çağda hele ki…Sen İslam’ın senden ne istediğini bilmelisin en ince ayrıntısına kadar, sen Rasul(s.a.v.) nasıl bir insan ve Peygamber idi bilmelisin ki yaşayabilesin. Sen bunları çocuklarına anlatacak, örnek olacaksın çünkü. Senin cahil olma lüksün yok.
.
Sen içinde bulunduğun çağa göre çocuk yetiştireceksin,kendi yetiştiğin çağa göre değil.Çocuğunla aranda bir nesil çatışması olmaması ve her şeyi seninle paylaşabilmesi için teknolojik gelişmelerden,gündemde olup bitenlerden, gençler aralarında neler konuşur’dan haberdar olmak zorundasın.Sana bir nesil emanet ediliyor tek bir evlat değil. Senin CAHİL KALMA LÜKSÜN YOK…..

ÇOCUKLARDA TEKNOLOJİ KULLANIMI-3-

Peki ne sıklıkta kullanmalı? Bu soru, çok yönlü cevabı olan bir soru aslında. Çünkü yaş gruplarına, annenin ve çocuğun içinde bulunduğu duruma göre değişebiliyor. Ama genel bir tablo çizersek, zaten 4 yaştan önce vermeyelim demiştik(Bu yaştan önce sadece çizgi film izleme olmalı). Bu yaştan sonra da haftada bir şeklinde verilmeli okul yaşına kadar(6 yaş diye düşünüyorum okul yaşını şu an). Haftada bir gün derken tabi ki bütün günü kast etmiyoruz. 2-3 saat olabilir ama üst üste değil, gün içinde bunu yarımşar saatlik, 45 dakikalık periyotlara bölerek kullandırabiliriz. 6 yaş sonrası dönemde benim uyguladığım metot tableti daha uzun süreli ortadan kaldırmak. Çünkü bahsi geçtiği üzere, bizim çocuklarımız sokaklarda büyüyemediği için bir alternatif görülüyor ya bu teknoloji kullanımı. Çocuğun vaktini başka yerlere kanalize edersek, buna ihtiyaç kalmayacak. Okul döneminde de çocuk zaten en az 5,5-6 saatini evin dışında geçirmiş oluyor. Geldiğinde yemek, dinlenme, oyun ve ödev derken bütün gün bitiyor. Dinlenme süresini zihnini daha çok yorup, beynine ve gözlerine zarar verme ihtimali yüksek şeylerle değil, oyunla kitapla ya da uzanıp yatarak/belki uyuyarak geçirmesi tercih edilmeli. Bu teknoloji kullanımı, özellikle okul zamanları alternatif olmaktan pekala çıkarılabilir. Eğer bunu ilkokul çağından itibaren bir düzen olarak oturtmayı başarabilirsek, daha büyük yaşlardaki çocuklarda bunun sıkıntısını çok yaşamayız diye düşünüyorum. Kalan vakitlerini değerlendirmeyi öğrenecek çocuk çünkü. Zaman zaman belki ayda birkaç gün için çıkarılabilir ortaya. Bazı aileler küçük çocuklarında sıkıntı yaşadıklarını söylüyorlar. O zaman da diyorum ki tableti babayla işe yollayın mesela(!). Evde olmayan bir şey için size ne kadar ısrar edebilir? He bu kez telefonlarımıza sarıyorlar diyorsanız, onu yukarıda anlatmıştık.

Daha büyük yaş grupları için bu kısıtlamalar ilk başlarda zor gibi görünse de, sizi yıldırmasın. Çocuklarımızın iyiliği için yaptığımızı düşünürsek bu süreçte motivasyonumuz da artar, sürece sabretmemiz de kolaylaşır. Çocuklara yasaklamadığımızı, sadece belirli bir kısıtlama getirdiğimizi çatışmadan anlatmalıyız. Yasak olsa, daha çok cezp ediyor ama bir kullanım hakkı olduğunun ve bunun kuralları olduğunun bilinmesi, psikolojik olarak rahatlatıyor. Yaşça büyük olan ve tecrübe sahibi ablalarımızdan dinlediğim kadarıyla, (büyük yaş grubu çocuklardan bahsediyoruz, 10 yaş ve üzeri)çocuklarına diyelim ki günlük bir saat hak tanımışlar bilgisayar oynamak için. O zamanlar tablet akılıl telefon filan yok tabi. Ve çocuklar genelde bir saat olduğunda kapatıyorlarmış. Çatışmalar minimum derecede oluyor ve hatta çoğunlukla hiç olmuyormuş. Bunu aklımızın bir köşesinde tutmalıyız bence.

Şu an yaş grubu fark etmeksizin bu kısıtlamaları uygulamaya başladığımızda çatışmalar yaşamaya başlayacağız şüphesiz. Sabırla ve sükûnetle atlatmamız gereken bir sürece giriyoruz. Ama küçük çocuğu olan anneler daha kısmetli şu anda. Çünkü bu uygulamalarla bir düzen oturtmuş ve olabilecek çatışmaları önceden engellemiş olacaklar inşaAllah. (Diğer konuya geçiş yapmadan şunu söyleyeyim ki yukarıda yazdığım bütün satırlar, okunan kitaplar, üç çocukla sahip olunan tecrübeler, etraftaki birçok çocuk ve aile düzeninin gözlenip değerlendirme yapılması neticesinde ortaya çıkan şahsi fikirlerimdir. Kendi çocuklarım üzerinde de bizzat uyguladığım ve olumlu sonuç elde ettiğim için paylaştığım bilgilerdir.)

Peki, şu an çocuklarıyla bu konuda sıkıntı yaşayan anneler için söylüyorum özellikle: Acaba çocukları bağlı mı bağımlı mı?

Çocuklarımızı Namaza Nasıl Alıştırırız?

Yaşça çocuğu büyük olup da namaz kılmayan anneler daha çok soruyorlar bu soruyu: “Kılmıyor namazlarını, çok üzülüyorum ama ne yapayım? Zorla nasıl yaptırayım koca çocuk” diyorlar. Sürekli kıl kıl dedikçe, daha çok soğuyup nefret etmesinden endişe ediyorlar. Amel defterine yazıldığı için de ahiretleri için korkuyorlar haliyle. Böyle annelere çocukları küçükken namaz konusunda onlarla nasıl bir diyalog içinde olduklarını soruyorum. En az 11-12 yaşlarından başlıyorlar anlatmaya. “Namazlarını kılması gerektiğini anlattık, babası da ben de kılıyoruz evde, küçükken yanımıza gelir kılardı, şimdi namaz kıl deyince hakaret etmişiz gibi bakıyor” diyorlar. Çaresiz kaldığım anlardan birisi. Hakikaten Allah imtihan etmesin ama ne yapılır? Ben, işlerin ileri boyutunu henüz bilmeyen ve tecrübe etmeyen bir anne olarak, ancak küçük çocuğu olan annelere tavsiye verebiliyorum çünkü. Deneyimlediğim ve faydasını gördüğüm ne varsa…

İşte bu nedenle, çocukları henüz küçük olup,yolun başında olan anneler için yazacaklarım daha çok. Hazır mıyız? Başlıyoruz…

Namaz, bizim hayatımızın içinde her daim olsa da, söylem olarak devamlı gündemimizde olmak zorundadır. Anne-baba neye önem verirse, çocuk bunun farkında olarak büyüyor. Evde dizi/film konuşuluyorsa gündem bu olur, sürekli müzik dinlenirse çocuk mırıldanır. Para mevzu bahis ise, devamlı hesap yapan bir çocuk olur ve örnekleri çoğaltın. Namaz bizim dilimizde olmalı çocukların farkında olacağı şekilde. “Namaz vakti gelmiş, kalkıp kılayım. Namazım geçmesin, oyuna bir ara verelim. Namaz kılıyorum hadi gelmek ister misin?” gibi cümlelerle gün içinde taze tutulmalı çocuk zihninde namaz. Özellikle namaz anında çocuklar ya birbirleriyle kavga ediyorlar, ya bağırıp çağırıyorlar ya da tepemize çıkıyorlar.(imtihan!) Tesettürümüzü bozacak şekilde üstümüzü başımızı çekiştirip namazımızı ifsad etmedikleri müddetçe, bütün bu karmaşayı göze alıp namazı yanlarında kılmamız güzel olacaktır. Odalara çekilip kılmaktan daha iyidir en azından. Namaza mutlaka çağırmalıyız, bunu sadece bir rica olarak “ben namaz kılıyorum gelmek ister misin” diyerek yapabiliriz. Oyun oynarken bırakıp gelmez büyük ihtimal, zaten gelsin diye söylemiyoruz, gündem oluşturmak maksat. Bazen gelir nadiren de olsa. Abdest nefislerine zor geliyor gözlemlediğim kadarıyla. Kendisi talep etmedikçe abdest almaya (kız çocuklarını da tesettüre) zorlamamak gerekir. Kendilerine özel bir minik seccade alabiliriz. Ama ayrıca yazmak istediğim bir konu vardı, yeri gelmişken buraya sıkıştırayım: Şimdi bir moda çıkmış, çocuklar için üzerinde isimleri yazan süslü püslü seccadeler. Her işte abartıya kaçmayı ve modayı takip etmeyi marifet saymayalım. Çocuklara bir şeyi sevdireceğiz diye dinimizin unsurlarından tavizler verip bilinçaltlarına başka şeyler nakşetmeyelim. Perdedeki süsü bile bana dünyayı hatırlatıyor deyip söküp atan bir Peygamber(s.a.v.)in ümmeti olarak, özellikle ibadette/namazda iftihah tekbiri ile nasıl ki ellerimizi kaldırıp dünyayı arkamıza alıyorsak, seccadelerimiz de öyle dünyalıktan uzak olmalı. Çocuk zaten aklını namaza veremiyor, bir de üzerinde en sevdiği çizimler. Bunun yerine çarşılarda satılan şu minik seccadeler daha güzel olur kanaatindeyim.

Cami ve cemaat konusu da namaza alıştırmak ve sevdirmek için çok iyi olur. Evde eşle ve çocuklarla mümkün mertebe cemaat yapmak , namaz sevgisi açısından önemlidir. Bunu zaten hepimiz biliyoruz ama kimimizin eşi yok, kimimizin eşi namaz kılmıyor, kimimizin eşinin iş saatleri buna müsait olmayabiliyor. Camilerde namaz kılmak, çocuklarla vakit namazlarına katılmak, o atmosferi en azından haftada birkaç vakit namazında solumalarına fırsat oluşturmak çok faydalı olacaktır.

Bütün bu yazdıklarım 7 yaş dönemine kadar çocukta namaz bilinci ve sevgisi oluşturmak içindir. Bir de telkinin öneminden her fırsatta bahsediyorum, namaz konusunda da telkin çok önemlidir. Çocukta bir Peygamber(s.a.v.) sevgisi oluşturabilmişsek ne mutlu bize; şimdi bunun üzerine her şeyi bina edebiliriz. 7 yaşında namaza alıştırın mealindeki hadisi çocuklarımıza telkin etmeliyiz. Peygamberimiz (s.a.v.) böyle söylemiş diyerek onlarda bu isteği uyandırabiliriz. 10 yaşında emredin kısmına çok girmesek daha iyi ama kanaatimce. Çünkü 7 yaştan sonraki üç yıllık dönemde namaza karşı daha mesafeli durabilir. Bizim altı yaş ufaklık canı kılmak istemediğinde “ben daha yedi yaşıma girmedim” deyip sıvışıyor bazen. Bu nedenle alışma evresi olan o üç yıllık zaman dilimini iyi kullanabilmek için bu kısmı söylemeyi 10 yaşına bırakalım.

Çocuk artık 7 yaşına geldi, namaza alıştırma zamanı. Ne yapacağız şimdi? Yukarıda yazdıklarım, bu yaş grubu için de hala geçerli aslında. 10 yaş emir dönemine kadar yine daha ılımlı sevdirme ve gündemde tutma konularına devam etmemiz gerekir. Ama çok daha fazlası bizi bekliyor aslında. Yazı yeterince uzadığı için ikinci evre 7-10 yaş arasını da bir sonraki yazıya saklayalım. Buraya kadar okuduğunuz, bu konuyla dertlendiğinizi gösterir. Allah razı olsun bunun için. Ve çocuklarımızı,onların neslinden gelecek olanları da secde ehlinden kılsın…Cumayı hayırla dolduralım… (Kehf Suresi okumayı unutmayalım…)